Nadwozie samonośne

Nadwozie samonośne - rodzaj nadwozia, gdzie elementem nośnym jest samo pudło będące belką nośną, dzięki czemu wyeliminowano podział na podwozie ramowe oraz karoserię nieniosącą na nim osadzoną (np. samochody ciężarowe). Pośrednią konstrukcją jest nadwozie półniosące, gdzie karoseria jest przykręcana na sztywno do lekkiej ramy. Nadwozie samonośne składa się z płyty podłogowej (w samochodach osobowych i autobusach niskopodłogowych), kratownicy (w autobusach dalekobieżnych) lub ostoi (w konstrukcjach kolejowych) i struktury nośnej nadwozia (słupki boczne, wzmocnienia dachowe itp.). Stosowanie nadwozi samonośnych spowodowało bardzo znaczny spadek masy pojazdów oraz ich wytrzymałości zderzeniowej.
 

Nadwozie samonośne najczęściej jest stosowane w konstrukcjach pojazdów. Pierwszym samochodem z nadwoziem samonośnym była Lancia Lambda, następnie powstały nadwozia trolejbusowe Vetra, furgonów Chenard&Walcker i autobusowe, gdzie pierwszy był w 1942 r. Chausson, którego nadwozie było także stosowane jako trolejbusowe. Rozwój nadwozi samonośnych doprowadził m. in do powstania autobusów i tramwajów niskopodłogowych.